Prace nad filmem „Ewa”, trwały ponad pięć lat. Rozpoczęły się w sierpniu 2006 roku. Zdjęcia co prawda zakończyły się w październiku 2009 roku, ale wówczas  pojawiły się problemy z dystrybutorem. - Mówiono nam, że film jest za trudny, że porusza bardzo delikatne tematy. Może gdyby to była komedia romantyczna, nie było by takich problemów - wspomina Ingmar Villqist.

 

Rzeczywiście, dramat psychologiczny „Ewa” do filmów lekkich i prostych w odbiorze nie należy. Opowiada o śląskiej kobiecie , żonie byłego górnika, która z powodu trudnej sytuacji finansowej zostaje prostytutką. Jak mówi Villqist, inspiracją do stworzenia tej historii, był artykuł prasowy, poruszający podobny temat.

 

- Razem z Adamem Sikorą rozpoczęliśmy poszukiwania kobiet, które spotkała podobna historia. Początkowo nie wiedzieliśmy jakich obszarów ten problem dotyczy - mówi Villqist. - Okazało się, że kobiet takich jak ta opisana w prasie, jest dużo więcej. Niemal wszystkie historie brzmiały identycznie. Determinanty ekonomiczne w czasie transformacji, dla wielu rodzin miały tragiczne skutki. 

 

Jednak film „Ewa”, to nie  tylko opowieść o ludziach, którzy  zderzając się z brutalną rzeczywistością, podejmują dramatyczną decyzję. To także film o miłości i wybaczaniu. Pokazuje jak silne więzy rodzinne i przyjacielskie, potrafią pomóc w ekstremalnych sytuacjach. 

 

Ingmar Villqist podkreśla, że historia opowiedziana w „Ewie”, mogła zdarzyć się w zasadzie wszędzie. Decyzja o tym, iż film został nakręcony na Śląsku, wynikała raczej z tego, iż zarówno Sikora jak  i Villqist pochodzą ze Śląska i czują się z tym miejscem bardzo mocno związani.

 

Po chorzowskiej projekcji okazło się, że przygnębiające otoczenie (familoki, stare kamienice, szare chodniki), w którym rozgrywa się akcja filmu, niektórych widzów mocno poruszyło. W czasie spotkania z reżyserem, padło nawet pytanie z widowni - a to na Śląsku są takie miejsca? Rzeczywiście, film (kręcony między innymi w Świętochłowicach i Chorzowie II) nie przedstawia Śląska w korzystnym świetle, co nie oznacza, że w nieprawdziwym. 

 

Na potwierdzenie warto przytoczyć słowa innej z osób uczestniczących w spotkaniu - Trzeba trochę pochodzić po Śląsku, rozejrzeć się. Wtedy widać jak tu jest naprawdę.

 

Oprócz starannie wystylizowanego obrazu, bardzo ważną rolę w filmie odgrywa też gwara Śląska. - Staraliśmy się, aby śląski język, charakterystyczny dla historii lżejszego gatunku, wygenerował w tym filmie najbardziej intymne relacje pomiędzy bohaterami - mówi Villqist. 

 

W filmie dominuje atmosfera smutku i przygnębienia. Tworzy ją ascetyczna przestrzeń, celowo spowolniona akcja filmu i szereg niewypowiedzianych słów. Nie do końca jednak jest to film pesymistyczny. Jest tu, pomimo ogromnych przeciwności losu, miejsce na miłość, przyjaźń, godność i wybaczenie.

 

 

Powyżej kadr w filu "Ewa" (fot. materiały dystrybutora) 

Dodaj komentarz

Imię (obowiązkowe)

E-Mail

Zawiadom mnie o nowych komentarzach

Odśwież

Wyślij (Ctrl+Enter)

Skasuj